یكی از مسائل مهمی كه همواره در طراحی ریزپردازنده های مختلف ، بخصوص ریزپردازنده های جدید مورد توجه بوده ، كاهش ولتاژ ریزپردازنده است . و به همین دلیل یكی از تغییرات اساسی كه در ریزپردازنده های پنتیوم و ریزپردازنده های بعد از آن بوجود آمد ، كاهش ولتاژ CPU بود . تغییر ولتاژ CPU ، تأثیر بسیار زیادی بر كارآئی كلی ریزپردازنده دارد زیرا هم باعث می شود ریزپردازنده بیش از حد گرم نشود و خنك كردن آن ساده تر باشد و هم اینكه استفاده از این ریزپردازنده ها در كامپیوتر های همراه راحت تر خواهد بود.
در واقع یكی از مسائل بسیار مهم در طراحی كامپیوتر های همراه، كاهش توان مصرفی كل سیستم است ، تا هم بتوان از باتری های كوچك تری استفاده كرد و هم اینكه عمر مفید باتری ها افزایش یابند . ضمن اینكه بدلیل حجم كوچك كامپیوترهای همراه، خنك كردن آنها دشوار تر است و لذا توان مصرفی پائین تر ، برای این نوع کامپیوترها بسیار عالی خواهد بود . در ریزپردازنده های جدید، ضمن كاهش ولتاژ مصرفی ، سعی می شود میزان جریان مصرفی تغییری نکند و در نتیجه توان مصرفی كه برابر حاصل ضرب ولتاژ در جریان است كاهش می یابد. برای توضیح بیشتر به سایر مقالات سایت میکرورایانه مراجعه کنید.
بعنوان مثال از اهمیت كاهش ولتاژ در ریزپردازنده های جدید باید گفت كه ریزپردازنده های 60 و 66 مگاهرتزی پنتیوم ابتدا با ولتاژ 5 ولت كار می كردند لذا به كرات اتفاق می افتاد كه علیرغم استفاده از فن اختصاصی برای CPU ، پس از مدتی CPU بیش از حد داغ شده و از كار می افتاد . این مسأله باعث شده بود كه اعتماد كاربران به ریزپردازنده های پنتیوم كاهش یابد بخصوص كامپیوترهای همراهی كه از این CPU ها استفاده می کردند، بیشتر دچار اشكال می شدند . لذا این سری ریزپردازنده های پنتیوم، نوعی شكست تجاری برای اینتل محسوب می شد که عملا آنها را از بازار خارج كرد.
در ریزپردازنده های پنتیوم 90 و 100 مگاهرتزی ، اینتل توانست ولتاژ مصرفی را به 3/3 ولت كاهش دهد، در نتیجه این کاهش ، CPUهای جدید گرمای كمتری تولید می كردند و مشكل بیش از حد داغ شدن CPU، تقریباً مرتفع شد.